iet boos. Ik heb screenshots gemaakt. Daarna ging ik ze afdrukken.

Die ochtend had ik contact opgenomen met een advocaat.

Twee dagen later ontvangst van Daniel de envelop.

Hij belde, vol smoesjes. Ik hing op. Toen blokkeerde ik hem.

Geen drama, geen voogdijstrijd. De scheiding verliep snel.

Ik liet hem gaan en liet Tess houden van wie ze hield, ook al deed het pijn.

Ik huilde voor het eerst op een avond op het strand toen Tess zei:

“Ik mis haar soms… maar ik denk dat ik het meest van jou hou.”

Toen kwamen de tranen. Niet uit woede, maar uit een stille strijd om te overleven.

Toen Lizzie de verjaardag van Tess plande en mij een uitnodiging gaf: voor het feest van mijn eigen dochter.

Ik ging erheen voor Tess. Toen Lizzie zei dat ze van Tess ook haar eigen soort was, vroeg ik:

“Waarom dacht ze dan dat ik de slechterik was?” Ze hadden geen antwoord. Ik had er ook geen nodig.

Die avondkroop Tess tegen mij aan, met schelpen en een strandansichtkaart in haar handen.

“Heb je gehuild toen ik in slaap viel?”

“Ja schatje.”

“Blij of verdrietig?”

“Beide.”

Nu staat er een foto op onze schoorsteenmantel: ik, Tess en mijn moeder op het strand. In de wind. Op blote voeten. Klaar.

Ik stortte niet in. Ik stond op. En mijn dochter was de eerste die naar mij toe rende.